Van de week maakte Facebook mij er op attent dat Bram van den Boogaard deze week weer een jaartje jonger was geworden.
Degenen die af en toe nog even checken of ondergetekende na een recent stukje over een zevenklapper van AMVJ 1 nog wat te melden heeft over het lichtelijk gerafelde vlaggenschip van zijn cluppie, zullen zich wellicht afvragen waar de voormalig chroniqueur van zijn bordeauxrode vrienden heen wil. Niet iedereen zal snappen dat het hier om een scheidsrechter gaat die ik nu al heel wat jaren geleden ergens op de Veluwe ontmoette in een kleedkamer van de plaatselijke club. Hij als referee en ik als toen nog getolereerde grens van de bezoekers (jawel!).
We raakten in een boeiend gesprek “over de dingen des levens” waarin hij verklapte dat hij pas op middelbare (45-jarige) leeftijd de smaak van het fluiten te pakken kreeg en in no time door de klassen heen was opgestoomd naar hogere regionen. Met enige regelmaat floot hij daarna wedstrijden van AMVJ 1 en bleef het contact ook via mijn kolommetjes – Bram was een van de regelmatige lezers – en via Facebook intact.
De laatste paar seizoenen was er niet veel ophef te maken over de queeste van Bordeauxrood. Van klasse 2 regelrecht naar 4 heeft toch iets mistroostigs. Steeds iets aardigs verzinnen rond vrijwel louter nederlagen deed ook het toetsenbord geen goed; en dus bleef het tussen ons bij een spontane ontmoeting bij een andere Amstelveense club en goede wensen bij onze verjaardagen (hij nu 57 en ondergetekende ….ja laat maar).
Als je er zoals ik van uitgaat dat toeval niet bestaat maar wel degelijk betekenis heeft, zit ik vanavond toch weer op mijn plekkie boven een stukje te frotten rond een potje voetbal van het elftal van coach Daan van Hees. En natuurlijk betekent dat, dat het geen sores is dat de boventoon voert, maar daarover zo nog iets meer.
Eerst even dit deel afhechten in het vertrouwen dat de verjaardag van de goede Bram – ooit een trouwe lezer – heeft bijgedragen aan het feit dat ik hem hopelijk op deze manier nogmaals een goede gezondheid en veel geluk mag wensen. En misschien ook anderen een kleine opleving mag melden van mijn schrijflust en van het mysterie dat zich vanmiddag in Ouderkerk aan mijn toch altijd kritisch oog voltrok. Zittend naast supersup Ton de Vey, die ook in wonderen gelooft, in een mild zonnige, aan de lente herinnerende voetbalmiddag.
Want ik moet u eerlijk bekennen niet geheel gerust naar het mooie complex van de plaatselijke SV. te zijn omgereden (het verkeer is in de buurt waar een tunnel wordt gemaakt “om Amstelveen te helen“ tijdens weekenden vaak een chaos).
Was het niet zo dat het Van Hees cohort het in de door 1Amstelveen en Mathijs Groenewoud himself gecoverde thuiswedstrijd presteerde om een 2-0 voorsprong met speels gemak om te toveren in een 2-6 nederlaag?
En was het ook niet zo dat bij de start van de tweede helft van de competitie allerberoerdst lamlendig spelend met 0-3 door mede laagvlieger Schoten de eigen das werd omgedaan?
Gelukkig was het lekkere weer en het weerzien met een paar oude tegenstanders van OSDO (tja, we zijn er nog)) inclusief de aardige ontvangst van de gastheren ook best een pleister.
Mijn conclusie na deze middag is echter dat er wellicht sprake is van een mysterieus groepje mannen dat de ene keer onderling knetterend de boel de boel laat en liever direct van de mat stapt, maar ook het vermogen heeft om direct aansluitend na een week er samen wel degelijk iets van te bakken door strijdlust en wilskracht en positief aan de bak te blijven.
Want hoewel het met de rust nog dubbelblank was, zagen wij in ieder geval een collectieve opleving bij AMVJ met ook een paar aardige kansen, waar tegenover Ouderkerk weinig te stellen had.
In het tweede bedrijf domineerden de bezoekers met het vorderen van de tijd.
En na 57 minuten op de klok was het raak toen Ilias el Farissie alert reageerde op verdedigend gedoe bij de thuisclub en scoorde (0-1). Het leek alsof er met dit doelpunt een zucht van verlichting door het team spoelde en de energie en verbetenheid om een resultaat te boeken zelfs het vertrouwen om echt lekker te gaan ballen alleen maar bevorderde. AMVJ bleef daarmee sterker, beter, was feller, kortom de 0-2 na 84 minuten van Lewis Konst was in feite vrij logisch, maar na wel een fijne snel uitgevoerde counter.
In een lange nasleep van acht minuten kreeg de winst nog een plezieriger bordeauxrode kleur toen Kevin Nlandu de derde treffer voor zijn rekening nam.
Laatste vraag van wellicht een onwetende: was het nou echt toeval, een mysterie of een nieuwe lente met een stabielere wederopstanding van het team van Daan?
Dan is mijn antwoord: ik hoop van harte het laatste (en Daan ook, zie zijn reactie) maar hoe en wat er gaat gebeuren: schiet mij maar lek…
Tot hopelijk gauw, want dan is het lek alweer een stukje meer boven gekomen.
Dirk
