Het is weer zover: na weken van stilte moet er deze avond toch weer een stukje uit het toetsenbord komen rollen.
He zal u straks niet verbazen dat ik het ga hebben over wat bovenstaande kop boven dit geschrift aangeeft. Juist! Daar hebben we het even over.
Met dank aan de zich pijlsnel ontwikkelende “wonder” AI (kunstmatige Intelligentie) werd de vraag wat een wonder is als volgt in enkele tienden van een seconde opgelepeld:
“Een wonder is een opmerkelijke, gebeurtenis die niet rationeel verklaarbaar is. Het duidt op iets verbazingwekkends, een mirakel, of een zeldzame, zeer positieve gebeurtenis. Het kan ook staan voor diepe verbazing of bewondering!”
Over dit soort gebeurtenissen zijn in de loop de vele eeuwen bibliotheken vol geschreven door nou niet bepaald de eerste de beste filosoof, dominee , pastoor, goeroe, Buddha en nog veel meer intelligentsia. De Bijbel en de Koran staan er bijvoorbeeld vol van en hetzelfde geldt voor moderne wijsgerige literatuur.
Nog niet zo heel lang geleden-zo’n 25 jaar- zag er zelfs een ong. 1000 pagina’s dikke “Cursus in Wonderen” het daglicht. Opgetekend door een wetenschappelijke dame, die gedurende 7 jaren daarvoor als niet-gelovige (!) de teksten door een stem uit het universum kreeg doorgeseind. Wie nu afhaakt en denkt “zweef maar lekker door”, jammer want de essentie van teksten en de 365 lessen (elke dag één) zijn gericht op de mens die van zijn angsten af wil om uiteindelijk “wakker geworden” de wereld in liefdevolle vriendelijkheid tegemoet te treden.
Het opmerkelijke vind ik dat ook de geschriften van twee wereld religies, die ik net noemde
naast allerlei uitweidingen, Liefde, Vrede en Vreugde als centrale boodschap hebben.
En als ik dan naar buiten kijk en zie wat aanhangers en tegenstanders, daarvan bakken is het een wonder dat ik nog in staat mag zijn om in dankbaarheid dit verhaaltje in relatieve vrijheid te typen op een werkende laptop, met een ongeschonden dak boven het hoofd, stromend water uit de kraan en zaterdags gewoon naar potje voetbal kan gaan kijken zonder er angstig op te hoeven letten of er een of andere drone of nog erger vernietigend tuig mij uit de lucht komt beschieten.
En dat was deze zaterdag ook weer zo. Natuurlijk, opgebroken wegen en verkeerscriminelen zijn op weg naar Zwanenburg best hinderlijk, maar ik hoef maar even aan die arme stakkers die schuldloos en rücksichtslos door een paar “landjepik” geobsedeerde Ego’s in ellende en angst moeten leven, of de ergernis verdwijnt op slag en maakt plaats voor een tevreden gevoel dat de juffrouw van de Tom- Tom mijn karretje veilig op de overvolle parkeerplaats stalde bij het complex van de plaatselijke voetbalgrootmacht. Tevens met bravoure veruit koploper in de vierde klasse. Zelf zo dat Zwanenburg na een gunstige uitslag het wonder van het kampioenschap en de promotie mag gaan vieren. Het redelijk massaal opgekomen thuispubliek was daar al helemaal voor in de stemming , leek het.
Want hun elite zou dat moeten doen tegen mijn Bordeauxrood, dat de afgelopen weken nou niet echt overtuigd had, gezien de reeks aan -zij het kleine- maar niettemin kostbare nederlagen. Met als resultaat een angstig van dichtbij schijnende rode lantaarn.
Ik moet u eerlijk bekennen dat het optimisme er vooraf niet bij me afdroop, maar op de een of andere manier was er toch iets in me dat zei; “als je geen verwachtingen koestert kan geen enkel resultaat een mislukking zijn.” Dat gaf niet alleen de nodige rust in de grijze cellen, juist door de aanvaarding van het feit dat een resultaat-wat het ook is- ook een positief effect kan hebben. Bijvoorbeeld dat er misschien een (klein) wondertje uit de hoge hoed te voorschijn zou komen.
Zo kon ik samen met super sup Ton de Vey in relatieve rust (voor mijn doen) aanschouwen hoe het vandaag in smetteloos wit gestoken AMVJ zou vergaan in deze kop-staart clash.
Het was begrijpelijk dat de thuisploeg in het begin de overhand had en behoorlijk druk zette.
En zich een paar kansjes schiep. Maar ook veel missers produceerde. Een buitenspel goal was het meest opzienbarende resultaat van hun dadendrang . Bovendien hadden ze de pech dat de verdediging van de bezoekers letterlijk pal stond; met de onverzettelijk goalie Panagis aan het hoofd. Slechts eenmaal en na een half uurtje spelen stonden er vier man te kijken hoe een van de spitsen van Zwanenburg rustig kon aanleggen en zo zijn ploeg op voorsprong te zetten.(1-0)
Hard werken van het team van Daan van Hees voorkwam voor rust nog meer leed maar aan echt dreigend aanvallen kwam de ploeg slechts sporadisch.
Na de start van het tweede bedrijf was te merken dat de gastheren niet meer zo dwingend aanwezig waren als voor de thee. Het leek wel of de schrale voorsprong meer onrust bracht dan de zekerheid van drie punten. Bovendien wekte AMVJ collectief de indruk dat er wellicht wat meer te halen viel deze middag. Natuurlijk moesten de mannen verdedigend af en toe nog behoorlijk aan de bak. Maar dat lukte telkens weer en doelman Panagis kreeg iets van het “onpasseerbare gevoel” dat een uitblinker nodig heeft.
Bovendien was er ook in de zestien meter van Zwanenburg meer leven in de brouwerij. Het Bordeauxwit werd dreigender in de omschakeling. Goals bleven uit tot minuut 70.
Maar toen werd waarheid wat de aanwezige AMVJ-getrouwen, onder wie uw wakker geworden chroniqueur als een wonder pus sang zouden ervaren: een opmerkelijke, gebeurtenis die niet rationeel verklaarbaar is. Het duidt op iets verbazingwekkends, een mirakel, of een zeldzame, zeer positieve gebeurtenis, die duidt op iets verbazingwekkends, een mirakel, of een zeldzame, zeer positieve gebeurtenis. (zoals ik al eerder opschreef)
Want wie voorspeld zou hebben dat AMVJ na 97 minuten met een 3-5 winst het voorziene feestje van de thuisploeg danig had verstoord, mag zich met recht tot gediplomeerd waarzegger laten kronen. Twee spitsen waren verantwoordelijk voor vijf AMVJ goals in 20 minuten!
Abdoul Sanfu (2) en wissel Kevin Nlandu (3) produceerden eendrachtig een mirakel, dat de verdienste was van een stug en fel maar correct opererend team dat via goed uitgevoerde counters de aanvalsdrift van de thuisploeg volledig neutraliseerde. Ze nog even nog hoop op beter gaf door hen “als lokker” nog gelijk te laten komen (2-2), maar daarna in luttele minuten door flitste naar 5-2. Dat Zwanenburg als schrale troost in minuut 93 nog een keer
mocht scoren was slechts een schrale trost op een mislukte middag die toch vol verwachting
als kampioen had moeten zijn afgesloten. Zo zie je maar: “als je een verwachting koestert
is (soms) een resultaat toch een mislukking.
Het voordeel is dat de restant voorsprong nog groot genoeg is om de sympathieke keeperstrainer Jan Prevoo, voetbalvriend vanaf ons beider welpentijd, dik 66 jaar geleden (jawel) nog een prachtig afscheid van een imposante voetbalcarrière te schenken. Zwanenburg: succes gewenst en AMVJ: top!! vrienden jullie waren een wonder van eenheid deze gedenkwaardige middag voor jullie coach en
Dirk
