In een ver verleden was ik de coach-gedichtjesschrijver
van een groep studentikoze mannen die het voetbal minden
een vriendenteam bij onze club beland, dat zonder grote ijver
na een paar seizoenen al als Eerste team was terug te vinden.
Maar dat ging niet zo soepel meer als fase één na hun entree
Dus werd icoon Kees Koedood rap als parttime trainer ingehuurd
en moesten ze met mij als tactisch/technisch onbenul als coach in zee
werden de boys slechts met een versje richting groene mat gestuurd.
Aanvankelijk ongeloof en stil gegrinnik over dit bizarre kleedkamergedoe
namen ze de ondertoon van een poëtisch motiverend: “ga er tegenaan”
als geinig voorbereiding op de match toch meer en meer op de koop toe
Het hielp of niet: maar deze voetbaldieren waren bijna niet meer te verslaan.
En geloof me maar, ze werden soepel twee keer kampioen met gedicht en al.
Mooi is ook , een kern van deze vrienden speelt nog steeds zijn potjes bij AMVJ
En jaar na jaar is het ondanks grijze haren zonder versjes vaak nog kampioenenbal
In Buitenveldert was dat weer mogelijk dus maak je dat als dichter heel graag mee.
Dit versje komt als mosterd na een voetballekkere maaltijd, ik ben me dat bewust
Maar beloofd is beloofd en JA ze werden oppermachtig toch gewoon weer kampioen
Kanjers in hun vierde jeugd die winst als blije jonkies met bubbeltjes hebben afgeblust
En met een fijn gevoel van mooie tijden die herleefden, krijgt dit hele team een dikke zoen .
Van Dirk
