Het dagelijks leven biedt ons mensen verstandelijk en/of emotioneel de mogelijkheid verschillend te oordelen over gebeurtenissen, mensen, materie, uitspraken, simpele feiten en vele andere facetten van het leven op onze zo langzamerhand toch behoorlijk geblesseerde briljantje in het universum. (maar dat laatste terzijde)
Het is het gevolg van het feit dat iedereen “de last draagt” van allerlei tijdens zijn, haar of het leven opgedane ervaringen en die in het hoofd heeft opgeslagen als eigen waarheden over wat is waargenomen Paar voorbeeldjes?
Wat de een bloedmooi vindt is in de ogen van een ander foeilelijk; waar jij voor staat , daar staat een ander niet achter; iets is goed of slecht, hoog of laag, kleurrijk of dof, agressief of gelaten, stabiel of wankel, inside of offside (deze voor de clubgrensen); en alle tussenvormen binnen een overigens onafzienbare reeks polariteiten (uitersten).
Komen die verschillende oordelen naar buiten, dan is de kans op een conflict giga groot. We leven nu eenmaal in een tijdperk waarin het Ego (het beeld dat iemand van zichzelf heeft) onvoorwaardelijk gelijk wil hebben (en doordrukken). Ver weg of dichtbij, wereldomvattend of een burentwist.
Ik had deze inleiding nodig, omdat ik na afgelopen zaterdag na afloop van de uitwedstrijd
Van Bordeauxrood tegen Haarlem Kennemerland nogal moeite had om überhaupt een beetje stabiel oordeel en passend beeld te kunnen geven over de handel en wandel van het Hees cohort tot nu toe.
Wellicht dat niemand daar op zit te wachten en dit palaver afdoet met: “kijk wat je hierboven hebt gesteld aan de andere pool van het woord: stabiel, nl. wankel. En ga over naar het vertoon te velde”
Oké, het maakt deze impressie korter, maar het is niet de typering die bij mij boven komt drijven als ik naar de anderhalve competitie kijk hoe een compleet nieuwe selectie (meest van buiten) onder Daan van Hees – “rookie” in het trainersgilde- het er tot nu toe heeft afgebracht.
Dat het optreden van dit -buiten het veld zonder uitzondering allemaal aardige mannen- geformeerde “vreemdelingenlegioen” in het eerste seizoen, na al het gedoe van het plotseling vertrek van de vorige coach met in zijn kielzog zo’n 21 man uit de selectie, niet zou leiden tot veel vreugdegehuil was al snel duidelijk. Er zou niet ontkomen te zijn aan de logische gang naar de vierde klasse. Want, ondanks alle inspanningen om het tij van continu verliespotjes te keren, bleef het om het gemeend vriendelijk te zeggen: uiterst magertjes, op een enkele oprisping na. Maar natuurlijk was er gezien de oorzaken van de teruggang – geen aanleiding tot fors ingrijpen.
Voor het nieuwe seizoen was er duidelijk een sfeer onder de mannen en hun staf van: “het moet beter en het gaat beter, let maar op, we gaan voor de top ”
Hoop houdt een mens levend, maar als je moet vaststellen dat na er na acht matches maar één enkel puntje is veroverd, dan staat oppervlakkig bekeken de wegwijzer richting “trappetje af naar 5e klasse” al weer rap op het netvlies.
En toch was het niet allemaal zo droevig als de kille cijfers willen aantonen.
Meermaals waren er gedeeltes in een wedstrijd die best te verteren waren; qua inzet en wilskracht. Met sporen van aardig voetbal.
Maar het rare was dat het vuurtje weer snel doofde bij een tegengoal of ander ongemak, zoals onderling gekrakeel. Zelfs bij een met collectief enthousiasme verkregen voorsprong kon het gebeuren dat een soort verlamming of laat maar waaien zich vaardig maakte over de groep waarna alsnog een (soms forse) nederlaag het zure deel werd.
Wat er daarna allemaal in de hoofden en benen indaalde is voer voor psychologen, maar na een forse aframmeling tegen de koploper (0-4) werd er in de 9e wedstrijd in een duistere uitwedstrijd plots en alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, fors gewonnen (4-2)
Gevolgd door een zevenklapper(7-0) tegen de concurrent voor de laatste plaatsen.
Opluchting maakte zich van mij en supersupporter Ton de Veij meester.” Ze kunnen het dus wel…..” (Zie ook mijn impressie na lange tijd)
Helaas, helaas de twee volgende potjes werden haast achteloos en zielloos weer verloren. De treurigheid werd daarna weer met een lekker potje bij de buren van Ouderkerk ongedaan gemaakt (0-3)
Waarna twee gelijke spelen volgden, waarvan één verdienstelijke (0-0) tegen een hoogvlieger en de laatste weer een baggerpot op een baggerveld in Haarlem tegen ook een zeer matige tegenstander. (1-1)
Mijn voorlopige conclusie: dit team is een “vat vol tegenstellingen”, wispelturig, onberekenbaar met sterkere maar ook nog best veel zwakke momenten: qua vertoond spel en op mentaal vlak. (zie hiervoor)
Kunt u zich voorstellen dat ik met gemengde gevoelens afgelopen zaterdag opnieuw richting Haarlem reed voor de uitwedstrijd tegen het aanzienlijk hoger geklasseerde Haarlem -Kennemerland?
Een plek waar een ontmantelde tribune een treurige aanblik biedt van een ooit roemrijk verleden.
Het wispelturige weer met af en toe een glazig zonnetje maar ook heftige hagelbuitjes beloofde voor bijgelovige lieden ook al weinig goeds voor bordeauxrood.
Maar als de eerste helft model mag staan voor de rest van deze competitie is klassebehoud een zekerheidje.
De ploeg die het veld in was gestuurd speelde namelijk gedreven, geconcentreerd en met een aansprekende inzet.
Het spel was meermaals verrassend om te aanschouwen. Vooral het middenveld- vaak een zorgenkind- functioneerde prima. En de afwerking was met twee hele mooie goals- een spetter van Angelo van Balen en een gerichte inzet van Bilal el Farissi waren om door een ringetje te halen. Rust 0-2
De zorg over een mogelijke terugval werd in het tweede bedrijf snel weggenomen. Er moest meer verdedigend aan de bak maar ook dat gebeurde met veel inzet en ijver. Grote rol daarbij van onze Griekse kiep Kostantinos Panagis. Juist nadat de thuisploeg alsnog scoorde
(1-2)
Kansen waren er echter voor AMVJ ook nog genoeg, maar vermeend buitenspel vormde hier telkens een ergernis verwekkende blokkade.
Uiteindelijk werden de drie punten met veel vreugdegehuil verdiend gevierd.(1-2)
Wellicht ook een mentale opkikker die “het vat van tegenstellingen” finaal doet vergeten voor de rest van deze competitie.
Coach Daan was in ieder geval naast blijheid over het succes zich ook bewust dat er wel een paar stappen moeten worden gemaakt.
We zullen zien!
PS mochten er aanmerkingen zijn op mijn conclusies of oordelen; alles wordt voor beter gegeven door
Dirk
