Ik weet het, beste volgers van stukjes van uw chroniqueur Dirk over de strapatsen van zijn dierbare Bordeauxrood; ik had het sportief uiterst schamele seizoen 2024-2025 afgesloten met de haast argeloze groet: “tot……we zien wel weer!”
Jullie weten ook dat ik al die jaren nooit louter wedstrijdverslagen debiteer, maar zo’n potje omlijst met iets uit het dagelijks leven dat me hinderde, boeide of zomaar uit mijn binnenste opborrelde.
Maar aangezien over het vertoonde spel weinig goeds te melden viel en van de resultaten al helemaal niks, werd het vinden van een aanpalend thema toch langzamerhand een hele opgaaf. Het lijden aan de zijlijn was nou ook geen oppepper om thuisgekomen met de vingers nog eens opgewekt op de toetsen te gaan slaan.
Dus koesterde ik in mijn laatste bijdrage van vorig seizoen de hoop dat ”AMVJ in de vierde klasse weer echt gaat meedoen om de punten”. Maar helaas, ook de maanden na het begin van een nieuwe start bleef het op de site oorverdovend stil van mijn kant. Want uit de tot vorige week gespeelde 8 potjes werd maar één minuscuul puntje gepeurd.
Hoewel weer wat vers voetbalbloed van buiten was aan komen lopen, had het er alle schijn van dat ook deze competitie weer een hele inspiratieloze zit dreigde te worden. En toen super-supporter Ton de Veij meedeelde dat hij de uitpot in Bennebroek aan zich voorbij liet gaan, besloot ook ik, geheel tegen mijn gewoonte in, een andere prioriteit voorrang te geven.
Nou, dat heb ik geweten! Bleken die gasten (uitspelende ploeg) met een 1-4 zege in de tas en in het duister te zijn terug gereisd; ongetwijfeld naar vertierplekken om het gejuich in de kleedkamer nog eens dunnetjes maar netjes gekleed over te doen.
Het begon al maandag bij de boys van 1Amstelveen, die mij adviseerden voortaan maar naar de bioscoop te gaan in plaats van naar de plek waar het eerste team zijn kunsten vertoont. In de loop van de week moest ik verschillende varianten op dit thema horen tot aan de grappig bedoelde sneer aan toe, dat het team dan “van het gezeik langs de lijn verlost zou zijn”.
Ik vroeg ook aan de spelers of dat niet beter zou zijn om in ieder geval met de rug naar het veld te gaan zitten. De milde glimlachjes met de boodschap dat ik mocht blijven, deed mij besluiten om, hoe dan ook het vervolg zou zijn, mijn “business-seat” de zaterdag daarop toch maar weer naar de middenlijn te slepen.
Mochten er weer eens opstootjes zijn, veel gele en rode kaarten of erger, dan kon ik als omlijsting tenminste iets kwijt over de teloorgang van een andere club die ik al van jongs af aan in mijn bloed heb zitten. Maar die nu zowel organisatorisch, voetbalmatig (tot heel slecht) in een giga lappenmand is beland.
Het zal wel geen parallel toeval zijn geweest dat zoonlief en ik hadden besloten om, moe van alle wanvertoningen te velde en wegens het commercieel doordesemde tijdslot van de zondagavond om 20.00 uur mijn kaarten te verkopen voor de pot tegen het toch bepaald niet malse Groningen. Mijn toegangsbewijzen waren door Ajax snel aan de man gebracht en ik kreeg met aftrek van commissie netjes de kaartprijs deze week overgemaakt.
Ik hoop niet dat het een ouder met (huilend) kind is geweest, maar sowieso vond ik het heel sneu voor de kopers dat ze wegens schandelijk gedrag vanaf de F-side maar vijf minuten voetballers zagen en het drie kwartier moesten doen met optrekkende rook van oorlogstuig gelijkend vuurwerk. De Arena als speelplaats voor een handjevol zeer onbewuste raddraaiers die het voetbal voor duizenden welwillende echte fans verpesten. Je moet er toch niet aan denken dat de samenleving nog verder verloederd?
Terug naar Het Loopveld en de kop van dit stukje. Ook daar was deze druilerig sombere zaterdag sprake van vuurwerk. In termen van hevigheid een zeer vriendlelijk klappertje tegenover de bommen en granaten die in de Arena richting spelers en tribunes werden gelanceerd.
Maar wel eentje die insloeg als een virtuele bom…
Want ondanks de aanwezigheid van uw ontwaakte chroniqueur en ook weer in het bijzijn van de goede Ton de Veij, stond de thuisploeg tegen – het mag gezegd: ook laagvliegende – Vlug en Vaardig na 10 minuten al op een 2-0 voorsprong. Door snel uitgevoerde counters en nu eens een prima afronding. Voor de ingewijden in de mentale krochten van het team van coach Daan van Hees nog geen aanleiding om de champagneflessen al uit de koeler te halen. Want het is meer gebeurd dat een redelijk riante voorsprong na een tegengoal achteloos weer werd verspeeld.
Met een vervolgens iets meer uit de schulp kruipende tegenstander en het missen van opgelegde kansen door Bordeauxrood werd er tot de rust niet meer gescoord (2-0).
Maar alle lichte onrust bij de zijlijn werd in de tweede helft tot bedaren gebracht door een lekker ballend, collectief opererend en ook schotvaardig AMVJ. Dat voerde de stand al vrij snel op naar een geruststellender voorsprong (4-0).
En toen de scheids van dienst, de veel pratende maar verdienstelijk fluitende heer Lange, rood trok voor een speler van V&V, was er van de gasten van de beide V’s op het veld niet veel meer te merken.
De boys van AMVJ bleven echter de gretigheid zelve en scoorden in de invallende duisternis nog drie keer. Omdat de scheids terecht geen tijd bijtrok kon op slag van de negentig minuten op het scorebord gesproken worden van een op zijn zachtst gezegd zeer opmerkelijk resultaat in twee achtereenvolgende wedstijden: een positieve voetzoeker van vier goals in Bennebroek en een zevenklapper met een clean sheet op Het Loopveld. Bovendien zes punten en weg van de rode lantaarn.
En niet te vergeten al tien (!) doelpunten meer gescoord dan in het hele vorige seizoen. Maar de grote winst was de mentale kick die opnieuw in de kleedkamer als collectief kon worden gedeeld.
Als het zo doorgaat in groeiend opzicht, blijft uw chroniqueur klaarwakker en met de neus naar veld gericht. En hoop ik Daan van Hees nog veel keren tevreden voor de lens te krijgen.
Omdat, na lange tijd, deze gedenkwaardige middag ook voor hem een zeer gegund feestje was.
En ook voor:
Dirk
